ถึงเธอคนที่คุ้นเคย 

 

 

อยากให้รับรู้ไว้ว่าฉันยังคงเดินทางอยู่

ไปสู่เส้นทางที่ฉันได้เลือกไว้  

มีบางครั้งที่ต้องล้มลง ทุกข์ทนกับพายุที่ถาโถมเข้ามาใส่

มีบางคราที่อยากหวนกลับไปสู่จุดเริ่มต้น

มีบางเวลาที่เหมือนเดินอยู่บนโลกใบนี้เพียงลำพัง

ฉันก้าวเดินมาไกลเกินกว่าที่จะหันหลังกลับไปเสียแล้วละ 

 

 

มองไปยังรอบๆตัว

บางครั้งเหมือนฉันมองไม่เห็นใคร

เงยหน้าไปเห็นแต่สิ่งที่อยู่เบื้องหน้าไกลๆ

เห็นแต่สิ่งที่ฉันกำลังทำ

 

 

ฉันเคยคิดว่า

ฉันจะทนการเดินทางนี้ไปได้อีกนานไหมนะ

ฉันจะได้ไปถึงปลายทางไหมนะ

ฉันจะล้มลงระหว่างทางไหมนะ 

แต่บางทีมันอาจไม่สำคัญหรอก 

........................

 

 

ถึงเธอคนแปลกหน้า 

 

 

บางทีแค่การที่ได้รับรู้ว่ามีเธออยู่

ฉันก็อุ่นใจแล้วละ

เราต่างคน ต่างหนทาง

แค่การได้รับรู้ว่า

เธอกำลังเดินทางอยู่เช่นเดียวกับฉัน

กำลังต่อสู้อยู่เช่นเดียวกัน

ฉันก็รู้สึกว่ามีคนร่วมทางแล้วละ

ปลายทางอาจไม่สำคัญก็ได้นะ

ตราบเท่าที่ฉันยังคงเบิกบานกับสองข้างทาง

.........................

 

 

และบางที

เพื่อช่วยคลายความเปลี่ยวเหงาในการเดินทางไกลครั้งนี้

ฉันแค่ต้องการความคล้ายคลึงกันก็ได้นะ

เธอว่าไหม

 

 

ปล. ได้รับแรงบัลดาลใจในมาจากการ์ตูนเรื่องหนึ่ง (แล้วไม่รู้ไอ้ที่เขียน (พิมพ์) มันเป็นกลอนได้รึป่าว เพราะไม่ค่อยจะคล้องจองกันเลย จะว่าบทความก็ไม่ใช่ เหมือนเพ้อๆ น่าจะเรียกว่าเขียน (พิมพ์) ตามอารมณ์ศิลปิน ^__^)

edit @ 6 Apr 2008 07:28:11 by JiNN

edit @ 6 Apr 2008 07:30:08 by JiNN